Hoe om ongemaklike stiltes in Engelse gesprekke te hanteer

'n Gesprek tussen twee vlot sprekers bevat ongeveer 200 millisekondes stilte tussen beurte. Dit is omtrent die lengte van 'n knipog. Wanneer die gaping na twee of drie sekondes strek, voel albei partye dit, en een van hulle jaag gewoonlik om dit te breek. As jy Engels as 'n tweede taal praat, is daardie gejaag waar die paniek woon, want jy voel die stilte is op een of ander manier jou skuld.

Dit is gewoonlik nie. Stilte is 'n gedeelde verantwoordelikheid in enige dialoog. Maar om te weet hoe om ongemaklike stiltes in Engelse gesprekke te hanteer, beteken om 'n klein stel bewegings gereed te hê, sodat die pouse 'n maatslag word wat jy kan gebruik eerder as 'n gat waarin jy val.

Hoe om ongemaklike stiltes in Engelse gesprekke te hanteer: hoekom gebeur hulle?

Die meeste stiltes het een van drie oorsake, en nie een daarvan is "my Engels is swak" nie. Die eerste is dat die huidige onderwerp eenvoudig opgeraak het. Julle het albei gesê wat julle oor die weer, die naweek of die vergadering te sê gehad het, en nie een van julle weet waarheen om volgende te gaan nie.

Die tweede is 'n verwerkingvertraging. In 'n tweede taal is jy dikwels besig om te vertaal, na 'n woord te soek of 'n grammatikastruktuur in jou kop na te gaan. Dit neem tyd, en die pouse is die sigbare koste daarvan. Moedertaalsprekers het ook hierdie vertragings, net korteres.

Die derde is 'n wanverhouding in verwagtinge. Die een persoon dink die gesprek is verby en wag vir 'n totsiens; die ander dink dit is net besig om warm te word. Daardie wanverhouding skep 'n stilte wat swaarder voel as wat dit werklik is.

Sielkundiges wat gesprekke bestudeer, noem dit die beurtneemprobleem: sprekers koördineer wie volgende praat deur 'n mengsel van tydsberekening, intonasie en oogkontak. Wanneer die seine onduidelik is, open die gaping. Navorsing oor beurtneming in gesprekke wys dat selfs 'n pouse van een sekonde gelees kan word as 'n sein dat die vloer oop is.

Is die stilte werklik ongemaklik?

Hier is 'n nuttige herraamwerk: die ongemaklikheid is meestal in jou eie kop. Studies oor gesprekspouses vind dat sprekers konsekwent oorskat hoe lank 'n stilte geduur het en hoe ongemaklik dit vir die ander persoon was. Navorsing oor die waargenome lengte van pouses in gesprekke dui daarop dat die luisteraar die pouse gewoonlik as korter en minder betekenisvol registreer as wat die spreker doen. Dit is ook hoekom oefen met 'n geduldige maat help: in 'n Tutoro-gesprek word 'n pouse bloot die volgende oefening eerder as 'n oomblik van oordeel, wat jou leer om op te hou om elke gaping as 'n krisis te sien.

Dit maak saak, want jou reaksie op 'n stilte verander die stilte. As jy styf word, wegkyk en begin verskoning vra, verander jy 'n neutrale gaping van twee sekondes in 'n ongemaklike gebeurtenis vir julle albei. As jy dit as 'n normale asemruimte behandel, volg die ander persoon gewoonlik jou voorbeeld.

Dit beteken nie jy moet elke pouse ignoreer nie. Dit beteken jy moet die werklike probleem, 'n onderwerp wat dood is, skei van die verbeelde een, 'n sekonde se stilte waaroor jy rampdenke het. Die meeste stiltes waaroor jy bekommerd is, val in die tweede kategorie.

Koop tyd sonder om in paniek te raak

Wanneer jy 'n oomblik nodig het om te dink, is die slegste beweging om stil te verstar. Die tweede slegste is om die lug te vul met "um, um, um." Albei sein dat jy vasgehaak is. Wat werk, is 'n kort frase wat die beurt vashou terwyl jy dink.

Nuttige houfrases in Engels: "That's a good question," "Let me think for a second," "How do I put this," of bloot "Right, so..." Elkeen doen twee take. Dit sê vir die ander persoon dat jy nog in die gesprek is, en dit koop vir jou drie of vier sekondes se dinktyd sonder enige verskoning.

'n Leerder wat hierdie beweging oefen, het 'n werklike voordeel, want die frase self is deel van die vlotheid. Dit is nie vulsel nie; dit is 'n beurthou-meganisme wat moedertaalsprekers gedurig gebruik. Die truuk is om dit kalm te sê, nie as 'n senuweeagtige refleks nie.

Vra 'n spesifieke opvolgvraag

Die enkele mees betroubare manier om 'n gestaakte gesprek weer aan die gang te kry, is 'n opvolgvraag oor die laaste ding wat die ander persoon werklik gesê het. Nie 'n nuwe onderwerp nie, en nie 'n generiese "What do you do?" nie, maar iets wat wys jy het geluister.

As hulle genoem het hulle is moeg, vra "Was it a long week?" As hulle 'n reis genoem het, vra "How did you get there?" Die vraag kan klein wees. Die krag daarvan is dat dit die beurt aan hulle teruggee met 'n konkrete aanwysing, wat presies is wat 'n sterwende gesprek nodig het.

Die rede hoekom dit so goed werk, is dat mense daarvan hou om oor besonderhede te praat wat hulle alreeds gekies het om te deel. Jy dink nie 'n onderwerp uit nie; jy verleng hulle s'n. Dit verwyder die druk van jou en plaas die werk van praat op die persoon wat die gemaklikste daarmee is.

Keer terug na die laaste ding wat hulle gesê het

As jy nie aan 'n vraag kan dink nie, kan jy bloot die laaste ding wat hulle gesê het eggo met 'n klein reaksie. "You lived in Manchester, right?" of "So the meeting went badly." Dit word 'n backchannel of eggo genoem, en dit nooi hulle om voort te gaan sonder dat jy nuwe inhoud hoef te produseer.

Eggo werk omdat dit belangstelling sein sonder om vlotheid te vereis. Jy is nie besig om 'n mening of 'n storie te konstrueer nie; jy weerkaats hulle s'n. Vir 'n intermediêre spreker is dit een van die waardevolste bewegings in die taal, en dit kos byna niks.

Dit koop ook vir jou die ding wat jy werklik nodig het, naamlik tyd om meer van hulle Engels te hoor terwyl jy jou eie volgende sin opstel. Om na hulle te luister is nie 'n pouse in jou leer nie; dit is die insette wat jy nodig het om 'n antwoord te bou.

Wanneer jy die stilte moet laat staan

Nie elke stilte hoef gebreek te word nie. Om elke enkele pouse te probeer vul, is trouens 'n gewoonte wat gesprekke slegter maak, nie beter nie. 'n Leerder wat elke keer as daar 'n halwe sekonde stilte is 'n nuwe vraag afvuur, kom angstig voor, en die ander persoon begin bestuur voel.

Daar is oomblikke waar stilte die korrekte reaksie is. Nadat iemand iets persoonliks gedeel het, wys 'n stil sekonde dat jy dit inneem. Ná 'n grap is 'n maatslag voor die lag natuurlik. Ná 'n opregte meningsverskil gee stilte julle albei ruimte om te dink.

Die vaardigheid is nie om stilte uit te skakel nie; dit is om te lees watter soort stilte jy in is. 'n Onderwerp wat dood is, het 'n nuwe vraag nodig. 'n Nadenkende pouse moet alleen gelaat word. Om die twee te verwar, is wat die ongemaklikheid in die eerste plek skep.

As jy hierdie leesvaardigheid wil oefen sonder die sosiale risiko van 'n werklike gesprek, gee Tutoro jou 'n boodskapperstyl geselsie met 'n KI-Engels-tutor wat 'n les aan die gang hou selfs wanneer jy vasval. Die gesprekspesialis-tutor werk deur presies die situasie hierbo: 'n onderwerp raak op, jy huiwer, en jy leer hoe om die beurt te hou of dit terug te gee met 'n opvolgvraag.

Dit is nie geskik as jy net 'n grammatika-oefening soek nie, want die hele punt hier is om die heen-en-weer self te oefen.

Hoe om te oefen voordat die stilte gebeur

Jy kan nie 'n werklike gesprek repeteer nie, maar jy kan die bewegings repeteer. Kies drie houfrases en sê hulle hardop totdat hulle sonder moeite kom: "That's a good question," "Let me think," "How do I put this." Die doel is om hulle outomaties te maak, sodat hulle onder druk vanself opdaag.

Oefen dan opvolgvrae. Neem enige sin wat 'n vriend of 'n podsendingsaanbieder sê, pouseer die klank, en vra 'n spesifieke vraag daaroor. "Where was that?" "How did that feel?" "Why did they choose that?" Dit oefen die presiese refleks wat jy in 'n lewendige gesprek nodig het.

Die laaste stuk is om die belange te verlaag. Ongemaklike stiltes voel rampspoedig omdat jy glo die ander persoon oordeel jou Engels. Hoe meer laedruk-gesprekke jy het, hoe meer verswak daardie oortuiging. Elke stilte wat jy oorleef sonder om verskoning te vra, is bewys dat die stilte oorleefbaar was.

Vir leerders wat daardie laedruk-oefening op aanvraag wil hê, bied 'n KI-Engels-tutor 'n gesprek wat nooit geduld verloor nie en nooit 'n pouse oordeel nie. Dit is 'n nuttige tussenstap tussen solo-repetisie en 'n werklike menslike gesprek, want dit laat jou die beurthou- en opvolg-bewegings oefen in 'n draad waar 'n vasval bloot die volgende oefening word.

Wat jy werklik oefen, is nie 'n lys frases nie. Dit is die selfvertroue om binne 'n pouse te sit sonder paniek. Daardie selfvertroue dra oor na elke werklike gesprek wat jy het, en dit is die werklike antwoord op die vraag hoe om ongemaklike stiltes in Engelse gesprekke te hanteer.

Wat om te doen wanneer niks werk nie

Sommige stiltes is nie joune om reg te maak nie. As jy twee opvolgvrae gevra het en die ander persoon gee eenwoord-antwoorde, sterf die gesprek nie as gevolg van jou Engels nie. Dit sterf omdat hulle nie hul kant hou nie.

In daardie geval is die regte beweging om grasieus af te sluit eerder as om aan te hou vrae teen 'n muur te gooi. "Well, it was good to talk to you," of "I should get going, but this was nice" beëindig die interaksie op jou voorwaardes. Dit is nie mislukking nie; dit is om die kamer korrek te lees.

Om te weet wanneer om 'n gesprek te beëindig, is 'n vlotheidsvaardigheid op sy eie, en dit is een wat baie moedertaalsprekers nooit leer nie. 'n Leerder wat 'n dooie gesprek netjies kan afsluit, vaar beter as 'n moedertaalspreker wat dit uit beleefdheid nog tien minute voortsleep.

Gesprek is 'n gedeelde aktiwiteit, en stilte is deel van die ritme daarvan. Die leerders wat stiltes goed hanteer, is nie diegene met die grootste woordeskat nie. Hulle is diegene wat opgehou het om elke pouse as 'n persoonlike mislukking te sien en dit begin behandel het as 'n beurt wat bestuur moet word. Daardie verskuiwing is aanleerbaar, en dit begin met die volgende gesprek wat jy voer.