Hoe om jou stokperdjies in Engelse gesprek te beskryf sonder om soos 'n handboek te klink

Hoekom 'n lys die vinnigste manier is om die gesprek dood te maak

Vra die meeste Afrikaanse leerders van Engels wat hulle in hul vrye tyd doen, en jy sal dieselfde antwoord hoor: "I like reading, watching movies and playing football." Dit is grammatikaal perfek en gespreksmatig dood. Die ander persoon het niks om aan vas te hou nie, so hulle knik, sê "nice", en julle albei gryp na julle selfone.

Die probleem is nie woordeskat nie. Die meeste leerders ken die woorde vir hul stokperdjies. Die probleem is dat hulle geleer is om die vraag te antwoord, nie om die gesprek te voer nie. Om "what are your hobbies?" met 'n lys te antwoord, is soos om "hoe gaan dit?" met 'n mediese verslag te antwoord. Dit sluit die uitruiling eerder as om dit oop te maak.

Wat 'n goeie antwoord eintlik doen, is om die ander persoon 'n haakplek te gee. 'n Haakplek is 'n spesifieke detail waaroor hulle kan vra, waarop hulle kan reageer, of waarmee hulle kan aanklank vind. "I read" bied niks. "I mostly read crime novels, and I have a terrible habit of guessing the killer by chapter three" bied drie verskillende rigtings waarin die gesprek kan beweeg. Dit is die vaardigheid, en dit is leerbaar.

Hoe beskryf jy stokperdjies natuurlik in Engelse gesprek?

Natuurlike beskrywing volg 'n patroon wat moedertaalsprekers gebruik sonder om daaroor te dink. Eerstens noem jy die stokperdjie. Tweedens voeg jy 'n raamwerk by: hoe lank, hoe gereeld, of hoe jy daarby uitgekom het. Derdens heg jy een lewendige detail aan wat dit joune maak. Daardie derde stap is die een wat handboeke oorslaan, en die een wat jou vlot laat klink.

Vergelyk twee antwoorde op dieselfde vraag. "I like cooking" is 'n feit. "I have been cooking seriously for about two years, and my current obsession is getting homemade pasta to the right texture" is 'n mens. Die tweede weergawe is nie moeiliker om te sê nie. Dit voeg net tyd en een konkrete beeld by, en skielik kan die luisteraar jou by 'n kombuistoonbank sien.

Dit maak meer saak as grammatika op intermediêre vlak. Studies oor vlotheid in 'n tweede taal vind deurgaans dat leerders wat natuurlik klink, op vaste frases en raamwerke staatmaak eerder as om elke sin van nuuts af aanmekaar te sit. Jy is nie besig om nuwe sinne oor jou stokperdjie uit te dink nie. Jy hergebruik 'n raamwerk wat jy geoefen het, met jou eie besonderhede daarin ingepas.

Die drie-sin-formule wat elke keer werk

Hier is die struktuur in sy geheel, en dit werk vir byna enige stokperdjie wat jy kan noem.

Sin een: noem dit en raam dit. "I have been into photography for a few years now." Die raamwerk is tyd, en "been into" is baie natuurliker as die handboek se "my hobby is". Alternatiewe: "I recently got into", "I have been doing it since", "I picked it up during lockdown".

Sin twee: een konkrete detail. "I mostly shoot on film, which means I only get 36 chances and every one of them counts." Dit is die haakplek. Dit is spesifiek, effens verrassend, en dit sê iets oor jou as mens, nie net oor die aktiwiteit nie.

Sin drie: die draai. "Do you take photos at all?" of "Have you ever tried film?" Dit gee die gesprek terug. Sonder dit het jy 'n mooi monoloog gelewer. Met dit het jy 'n uitruiling begin. As jy die draai wil oefen sonder 'n geduldige mens, kan jy die hele drie-sin-roetine teen 'n gespreksmaat in Tutoro hardloop, wat die opvolgvraag terug vra soos 'n werklike mens sou doen.

Let op wat hierdie formule nie is nie. Dit is nie 'n gememoriseerde toespraak nie. Dit is drie bewegings: raam, detail, teruggee. Sodra jy daardie drie bewegings kan doen, kan jy enige stokperdjie beskryf op 'n manier wat die ander persoon uitnooi om in te kom.

Frases wat soos 'n mens klink, nie soos 'n handboek nie

Handboeke leer "I am fond of" en "I am keen on". Niemand onder sestig sê dit in 'n gemaklike gesprek nie, en om dit te gebruik, merk jou dadelik as 'n leerder. Hier is die frases wat mense werklik gebruik, gerangskik volgens wat hulle doen.

Om te sê hoe lank: "I have been doing it for ages", "I got into it a couple of years back", "I only started recently". Om te sê hoeveel: "I am really into it", "I am a bit obsessed", "it is my main thing at weekends". Om die aantrekkingskrag te verduidelik: "what I love about it is", "the best part is", "it is my way of switching off".

Om 'n nis-stokperdjie te versag, wat jy behoort te doen omdat dit jou selfbewus en aangenaam laat klink: "it is a bit niche, but", "this is going to sound nerdy, but", "I know it sounds odd, but". Versagters is 'n vlotheidsein. Hulle wys jy lees die kamer, nie net dat jy woordeskat opvoer nie.

Een waarskuwing: moenie al hierdie frases memoriseer nie. Kies drie of vier wat by jou stokperdjie en jou persoonlikheid pas, en oefen daardie totdat hulle outomaties uitkom. 'n Klein stel frases wat jy jou eie maak, klop 'n lang lys waaroor jy huiwer.

Hoe hou jy die gesprek aan die gang ná jou antwoord?

Die beste beskrywing in die wêreld misluk as jy ophou praat en staar. 'n Gesprek is 'n speletjie van beurte neem, en die leerder wat net antwoord, doen die helfte van die werk. Ná jou drie sinne het jy 'n terugvraag nodig, en die beste terugvrae is spesifiek, nie beleefd nie.

"Do you have any hobbies?" is 'n beleefde vraag en 'n swak een. Dit plaas al die werk op die ander persoon. "Have you ever tried baking bread?" is spesifiek en maklik om te antwoord. "What do you do to switch off after work?" is selfs beter, want elkeen het 'n antwoord, selfs mense wat volhou hulle het geen stokperdjies nie.

Daar is ook die opvolgbeweging. Wanneer die ander persoon antwoord, gryp een detail en vra daaroor. Hulle sê hulle hardloop. Jy vra waar, of hoe hulle begin het, of hulle na iets luister. Dit word aktiewe luister genoem, en navorsing oor gespreksverhoudinge toon dat dit een van die sterkste voorspellers is van of mense dit geniet om met jou te praat. Dit is nie soseer 'n taalvaardigheid as 'n gewoonte nie, en dit werk in enige taal.

Wat as jou stokperdjie ongewoon is of moeilik is om te verduidelik?

'n Ongewone stokperdjie is 'n voordeel, nie 'n probleem nie, sodra jy leer om dit in eenvoudige woorde te verduidelik. Die truuk is om te beskryf wat jy werklik doen, nie die tegniese naam daarvoor nie. Niemand hoef "I do Brazilian jiu-jitsu" te hoor en dan 'n leë stilte terwyl hulle probeer uitwerk wat dit is nie. Hulle het nodig: "I train a grappling sport, kind of like wrestling, and I have been at it for three years".

Dieselfde reël geld vir stokperdjies met hul eie woordeskat. Breiers, gamers, voëlkykers en klimmers het almal jargon, en jargon maak 'n gesprek dood met buitestaanders. Vertaal dit. "I play a game where you build a city and defend it" land beter as om die titel te noem. Jy kan die eintlike naam ná die eenvoudige beskrywing byvoeg, sodra die ander persoon gehaak is.

As jy werklik geen stokperdjies het nie, het jy steeds 'n antwoord. "Honestly, I do not have a big hobby at the moment, but I have been meaning to get back into swimming" is 'n volledige, eerlike antwoord wat gereed is vir 'n gesprek. Dit raam, dit voeg 'n detail by, en dit gee 'n haakplek terug. Die formule werk selfs wanneer die inhoud "geen" is.

Hoe oefen jy dit voordat jy dit nodig het?

Om oor die formule te lees is nie dieselfde as om dit by 'n partytjie te kan gebruik wanneer iemand jou 'n vraag in Engels vra nie. Die vaardigheid is om dit onder 'n bietjie tydsdruk te kan herroep, en dit kom net deur herhaling. Hier is 'n oefenroetine wat tien minute neem.

Eerstens, skryf jou drie sinne vir een stokperdjie. Sê dit vyf keer hardop, probeer dit dan sonder om te kyk sê, en voeg elke keer 'n klein variasie by. Tweedens, neem jouself op jou selfoon op en luister terug. Jy sal huiweringe hoor wat jy nie opgemerk het terwyl jy gepraat het nie, en dit is presies die inligting wat jy nodig het. Derdens, doen dieselfde vir 'n tweede stokperdjie, want werklike gesprekke bly selde by een onderwerp.

Die ontbrekende stuk in die meeste selfstudie is 'n maat wat aanhou opvolgvrae vra. 'n Oefengesprek waar jou maat net "and what else?" vra, berei jou nie vir die werklike ding voor nie. Dit is waar 'n KI-oefensessie vir Engelse gesprekke die oefening verander: die tutor vra oor jou stokperdjie, reageer op jou antwoord, en druk terug met 'n opvolgvraag soos 'n werklike mens sou doen, sodat jy die beurte neem oefen, nie net die monoloog nie. Dit is 'n nuttige plaasvervanger wanneer geen geduldige mens beskikbaar is nie, al vervang dit nie die senuwees van 'n werklike kamer nie.

As jy hierdie drie-sin-beskrywings wil oefen teen 'n maat wat nooit opvolgvrae opraak nie, hardloop Tutoro die hele gesprek binne 'n klets met 'n pratende tutor. Jy beskryf jou stokperdjie, die tutor reageer en vra die volgende vraag, en jou swak woorde en frases kom later vanself weer op sodat die oefening bly sit. Dit pas by leerders wat in werklike gesprekke vries en 'n lae-druk plek nodig het om eers te oefen; as jy reeds 'n gereelde gespreksmaat het, het jy dit dalk nie nodig nie.

Gereelde vrae

Dit is die vrae wat leerders die meeste vra ná die lees van hierdie gids.