Hoe om beleefd te verskil in Engels in 'n vergadering

'n Verskil is 'n bedreiging, taalkundig gesproke. Wanneer jy sê "I don't agree", sê jy vir iemand anders hulle redenasie is foutief, en in 'n vergadering is daardie persoon gewoonlik jou senior of sit hulle langs jou vir die volgende agt uur. Engels hanteer hierdie bedreiging met 'n hele grammatika van versagting, en die meeste leerders word dit nooit geleer nie.

Dit is die werklike rede waarom verskil in 'n tweede taal gevaarlik voel. Dit is nie 'n gebrek aan woordeskat nie. Dit is die gebrek aan die meganisme wat Engelssprekendes in staat stel om 'n idee uit te daag sonder om die persoon wat dit gesê het uit te daag.

Hoekom direkte verskil in Engels onbeskof klink

Engels is wat taalkundiges 'n negatiewe beleefdheidskultuur noem. Dit beteken sprekers beskerm mekaar se vryheid om nie opgedring te word nie, en hulle doen dit deur afstand te skep: indirekte vrae, versagtings, verlede tye en verskonings wat nie werklik verskonings is nie.

Vergelyk twee sinne. "That's wrong" teenoor "I'm not sure that's quite right." Die tweede is nie swakker nie. Dit is gekodeer. Die frase "I'm not sure" beteken nie die spreker twyfel aan homself nie; dit beteken hulle raam die verskil as hul eie onsekere persepsie eerder as 'n objektiewe uitspraak oor die ander persoon.

Dit is 'n gedokumenteerde patroon, nie 'n persoonlikheidseienskap nie. Navorsing oor beleefdheid oor kulture heen het getoon dat Engelssprekendes deurgaans indirektheid verkies wanneer hul uiting die luisteraar se gesig bedreig, 'n term uit die werk van Penelope Brown en Stephen Levinson oor hoe ons sosiale risiko in gesprek bestuur, soos opgesom in hul grondleggende werk oor beleefdheidsteorie. Direktheid lees as status, en in 'n vergadering wil jy byna nooit status opeis wat jy nie het nie.

Sprekers van Duits, Russies, Nederlands en baie ander tale vind dit dikwels frustrerend, want hul moedertaal se beleefdheid werk anders. Dit is nie dat een kultuur onbeskofder is nie. Dit is dat die bedreiging op 'n ander plek bestuur word. In Engels gebeur die versagting in die grammatika self, wat goeie nuus is: dit beteken jy kan dit as 'n stelsel leer eerder as om toon te raai.

Vir Afrikaanssprekendes is daar 'n bykomende strik. Afrikaans het sy eie direkte registers, en 'n sin soos "Ek stem nie saam nie" voel heeltemal normaal in 'n Afrikaanse vergadering. In Engels klink die direkte ekwivalent skerp. Die oplossing is nie om Afrikaans te vertaal nie, maar om die Engelse grammatikale toerusting te leer wat dieselfde werk doen.

Die drie stappe van 'n beleefde verskil

Byna elke beleefde verskil in Engels volg dieselfde drie-delig vorm, en sodra jy dit sien, sal jy dit oral hoor. Die volgorde maak meer saak as die woorde.

Stap een: erken voordat jy teëspreek. Jy wys die ander persoon jy het hulle gehoor, en korrek gehoor. "I see your point about the timeline" of "That's a fair concern." Dit kos niks en koop die vertrek se welwillendheid, want dit bewys jy stry oor die idee, nie om 'n punt aan te teken nie.

Stap twee: versag jou eie bewering. Jy verlaag die sekerheid van wat jy op die punt is om te sê. "I wonder if", "I'm not entirely convinced", "It might be worth considering." Dit is nie swakheid nie. Dit sein dat jy samewerking nooi eerder as om 'n uitspraak te lewer.

Stap drie: herformuleer, dan herlei. Jy som hul standpunt in jou eie woorde op, dan draai jy na joune. "So if I understand correctly, you're saying we should ship in March. My concern is that testing won't be finished." Die herformulering is die enkele kragtigste stap in die hele gereedskapstel, want dit omskep 'n konfrontasie in 'n verduideliking.

Let op wat afwesig is uit al drie stappe: die woord "but" as jou skarnier. "I see your point, but" maak die erkenning wat jy pas gemaak het ongedaan. Moedertaalsprekers gebruik dit wel, maar dit is die weergawe wat steeds 'n skerp kant het. As jy wil hê die vergadering moet warm bly, draai eerder met "and" of 'n nuwe sin.

Skrifte om beleefd te verskil in 'n Engelse vergadering

Skrifte is steierwerk, nie skrifte om vir ewig op te sê nie. Leer 'n handjievol, en kyk dan hoe moedertaalsprekende kollegas dit varieer. Hier is die wat jou deur die algemene situasies dra.

Verskil met 'n eweknie. "I see where you're coming from, and I wonder if we're overlooking the cost." Of, selfs sagter: "That makes sense for the short term. My worry is the long-term support."

Verskil met iemand meer senior. Jy het 'n ekstra laag eerbied nodig. "I'd like to push back gently on that, if I may" of "Could I offer a slightly different view?" Die vraagvorm doen die werk: dit vra toestemming, wat in Engelse beleefdheid is hoe jy respek wys sonder om te kruip.

Verskil wanneer jy nie seker is jy is reg nie. "I might be wrong here, but I don't think the data supports that." Die erkenning van moontlike fout is ontwapenend juis omdat dit eerlik is. Dit gee jou ook 'n grasieuse uitweg as die vertrek met jou verskil.

Verskil wanneer jy seker is en dit maak saak. "I understand the concern, and I have to disagree, because the numbers show a different picture." Jy kan ferm en beleefd gelyktydig wees. Beleefdheid is nie die afwesigheid van oortuiging nie; dit is oortuiging gelewer sonder om die persoon aan te val.

Een gewoonte werd om te bou: skryf twee of drie hiervan neer voor 'n vergadering wat jy verwag moeilik sal wees. Om die opening gereed te hê verwyder die helfte van die angs, want die eerste sin is die enigste een wat jy onder druk reg moet kry.

Hoe die grammatika die beleefdheid vir jou doen

Dit is die deel wat die meeste fraselyste oorslaan, en dit is die deel wat werklik veralgemeen. Beleefdheid in Engels word gedra deur spesifieke grammatikale middele, en sodra jy dit kan ontplooi, kan jy oor enigiets verskil sonder 'n skrif.

Modale werkwoorde verlaag die bewering. "We could consider" is sagter as "we should consider", wat sagter is as "we must consider." "Would" en "might" sit aan die sagste kant. Die modale werkwoord is 'n volumeknop op jou sekerheid.

Die verlede tyd skep afstand. "I thought we agreed on March" is sagter as "we agreed on March." "I was wondering if we could revisit this" is sagter as "I want to revisit this." Die verlede tyd skuif die stelling een stap weg van die huidige oomblik, en daardie afstand lees as eerbied.

Vrae vervang stellings. "Is that the right timeline?" dra dieselfde inhoud as "that's the wrong timeline" met niks van die bedreiging nie. 'n Vraag gee die beurt terug aan die ander persoon, wat die beleefdste ding is wat jy in Engels kan doen.

Negatiewe vrae voeg nog een laag by. "Wouldn't it be safer to wait?" Dit is 'n klassieke Engelse versagting: die negatiewe vorm maak asof jy verras is dat die ander persoon dit nie alreeds oorweeg het nie, wat hulle vlei terwyl jy verskil.

Hierdie middele stapel. "I was wondering if we might not be better off waiting" gebruik die verlede tyd, 'n modale werkwoord, 'n negatief en 'n vraag alles gelyktydig. Dit is nie oorb Beleefd nie; dit is bloot 'n baie Engelse manier om met iemand senior te verskil sonder 'n rimpeling.

Foute wat jou aggressief laat klink

Die meeste leerders wat onbeskof klink in Engelse vergaderings is nie onbeskof nie. Hulle vertaal die beleefdheidstelsel van hul eie taal, en die twee stelsels pas nie bymekaar nie.

Begin met die verskil. "I don't agree" of "No, I think" as die eerste woorde. In Engels moet die verskil verdien word met 'n erkenning eerste, anders land dit as 'n klap. Hou die teëspraak vir nadat jy gewys het jy het geluister.

Gebruik "you" as die onderwerp. "You're wrong about the budget" val die persoon aan. "The budget figure needs checking" val die syfer aan. Hierdie enkele skakel verwyder die meeste van die waargenome aggressie, want in Engels word die persoon en hul idee as skeibaar behandel, en beleefdheid beteken om net op die idee te mik.

Absolute woorde. "Always", "never", "completely wrong", "impossible." Dit sluit die gesprek. Versag hulle met "often", "sometimes", "not quite", "might be difficult." 'n Absolutistiese stelling nooi die ander persoon om hul identiteit te verdedig eerder as hul argument. Dit is die soort gewoonte wat 'n instrument soos Tutoro kan vang, want sy gespreksonderwysers lees jou antwoorde en pas aan soos jy aangaan, sodat 'n patroon van absolute woorde in die oomblik opduik eerder as weke later.

Plat intonasie op 'n sagte frase. Dit is die strik vir leerders wat die woorde gememoriseer het maar nie die musiek nie. "I see your point" gelewer met 'n dalende, finale intonasie lees as sarkasme. Engelse beleefdheid maak staat op 'n effense styging of 'n aangehoude toon aan die einde van die versagtingsbeweging. Die woorde en die melodie moet saamstem.

Die navorsing oor hoe beleefdheid in professionele omgewings waargeneem word, toon dat luisteraars nie net beoordeel wat gesê is nie, maar hoe, en dat 'n wanverhouding tussen woorde en toon vinniger as onopregtheid gelees word as openlike onbeskoftheid, 'n bevinding weerspieël in studies oor prosodie en waargenome opregtheid. Oefen die frases hardop, nie net op die bladsy nie.

Hoe om voor die vergadering te oefen

Verskil is 'n uitvoeringsvaardigheid, en uitvoeringsvaardighede word gebou deur repetisie, nie deur lees nie. Die probleem vir die meeste leerders is dat hulle geen repetisievennoot het wat werklik sal teëspreek nie.

Begin deur jou drie stappe te skryf vir 'n werklike komende vergadering. Skryf die erkenning, die versagting en die herformulering vir die spesifieke verskil wat jy verwag. Lees dit hardop en neem jouself op, want die intonasie is die helfte van die boodskap en jy kan nie jou eie intonasie hoor terwyl jy praat nie.

Oefen dan die uitruiling, nie net jou reël nie. 'n Verskil is 'n gesprek, en die ander persoon se antwoord verander wat jy volgende sê. Dit is waar die meeste selfstudie ineenstort: flitskaarte kan jou "I see your point" leer, maar hulle kan jou nie natuurlik laat reageer wanneer iemand sê "well, the client disagrees" nie.

Hierdie repetisie-met-teëspraak is presies die gaping wat 'n instrument soos Tutoro vul. Sy gespreksonderwysers laat 'n volledige uitruiling in 'n boodskapper-styl draad loop, sodat jy kan oefen om te verskil met 'n gesimuleerde kollega wat reageer, jou terug uitdaag en jou laat herstel. Die onderwyser is 'n gerenderde karakter op die skerm wat praat en reageer soos die les verloop, wat die oefening soos 'n vergadering laat voel eerder as 'n vasvra.

Dit is minder nuttig vir iemand wat net fraselyste wil memoriseer, maar as jou doel is om jou standpunt beleefd te handhaaf onder werklike gespreksdruk, is dit presies wat dit repeteer.

Nog 'n tegniek wat vinnig vrugte afwerp: luister vir die drie stappe in die vergaderings wat jy alreeds bywoon. Moedertaalsprekers verskil dosyne kere per dag beleefd, en sodra jy die vorm ken, sal jy dit begin hoor. Versamel hul presiese openings, skryf dit neer en leen dit. Dit is hoe beleefde verskil werklik aangeleer word, een geleende frase op 'n slag.

'n Laaste woord oor toon en vertroue

Beleefdheid is nie dieselfde as instemming nie, en om die twee te verwar kos jou invloed. Jy kan ferm verskil, jou posisie handhaaf en steeds die persoon wees wat die vertrek vertrou, want die beleefdheid sein dat dit veilig is om met jou te stry.

Die doel is nie om jou idees te versag nie. Dit is om hulle so te lewer dat die ander persoon hulle kan hoor sonder om aangeval te voel. Leer die drie stappe, laat die grammatika die versagting doen, en oefen tot die frases onder druk uitkom. Dit is die hele vaardigheid: duidelik verskil, beleefd, en op 'n manier wat die vergadering na 'n beter besluit laat beweeg.