Hoe om Engelse verkortings natuurlik uit te spreek

Die meeste leerders wat "I'm going to" hardop lees, sê "I am going to", en dit is juis hierdie gewoonte wat hulle Engels buitelands laat klink selfs wanneer elke woord korrek is. Engelssprekendes druk klanke saam, laat val hulle en skakel hulle op maniere wat nooit op die bladsy gewys word nie. Die gaping tussen geskrewe Engels en gesproke Engels is juis hier die wydste, by die klein woorde.

Verkortings is nie luiheid nie. Dit is die ritme van die taal, en hulle volg reëls wat jy kan leer. Sodra jy die patrone sien, word die natuurlike uitspraak daarvan 'n vaardigheid eerder as 'n raaisel.

Hoekom klink verkortings verkeerd selfs as jy hulle ken?

Die probleem is byna nooit kennis nie. Jy weet dat "don't" "do not" beteken en dat "I'll" "I will" beteken. Die probleem is dat jou mond geleer is om elke geskrewe letter uit te spreek, so wanneer jy "don't" sien, produseer jou brein steeds 'n vol, beklemtoonde "do" gevolg deur 'n skerp "not". Moedertaalsprekers doen iets heeltemal anders: hulle druk die hele ding saam in een kort, lae-energie lettergreep.

Daar is 'n tweede, stiller probleem. Leerders leer dikwels verkortings uit leeswerk, wat beteken hulle koppel 'n spelling aan 'n klank eerder as 'n klank aan 'n ritme. Geskrewe Engels is 'n swak gids vir gesproke Engels. Die woord "have" in "I've" word nie soos die werkwoord "have" uitgespreek nie. Dit word gereduseer tot 'n skwa of verdwyn byna heeltemal.

Navorsing oor verbonde spraak in Engels toon dat funksiewoorde soos hulpwerkwoorde sistematies verswak word in natuurlike spraak, 'n proses wat reduksie genoem word. Dit is nie opsioneel of informeel nie; dit is hoe die taal werklik deur almal gepraat word, van nuuslesers tot vriende in 'n kafee.

Wat is die skwa en hoekom maak dit saak?

Die skwa is die enkele mees algemene klank in gesproke Engels, geskryf as /ə/ in woordeboeke. Dit is die kort, ontspanne "uh"-klank aan die einde van "sofa" of die eerste klank van "about". Dit is die klank wat jou mond maak wanneer dit byna geen werk doen nie, en verkortings is daarop gebou.

Neem "I'm". Die meeste leerders sê "eye-em", twee vol lettergrepe. 'n Moedertaalspreker sê iets nader aan "ahm" of "ime", een lettergreep waar die vokaal skaars gevorm word. Neem "they're". Dit is nie "they are" nie. Dit is "ther", een lettergreep wat op 'n sagte skwa eindig. Neem "we've". Dit is nie "we have" nie. Dit is "weev", een lettergreep.

Die reël is eenvoudig: die hulpwerkwoord in 'n verkorting val byna altyd saam in 'n skwa of verdwyn. "Would" word "w'd" in "I'd". "Have" word "v" in "could've". As jy jouself kan leer om 'n swak vokaal in elke verkorting te verwag, het jy die meeste van die probleem opgelos voordat jy jou mond oopmaak.

Hoe spreek jy Engelse verkortings natuurlik uit in vinnige spraak?

Die antwoord is dat jy ophou om die verkorting as 'n aparte ding te hanteer waarvoor jy versigtig moet wees, en dit begin hanteer as deel van 'n langer ritmiese eenheid. Engels is 'n beklemtoningsgetyde taal. Dit beteken die tyd tussen beklemtoonde lettergrepe bly ongeveer gelyk, en alles tussenin word saamgedruk om in te pas. Verkortings is gewoonlik in die onbeklemtoonde gapings, so hulle word saamgedruk.

Sê hierdie sin stadig, en spreek elke woord voluit uit: "I am going to go to the store." Sê dit nou soos 'n Engelssprekende dit werklik sê: "I'm gonna go t' the store." Die verkorting "I'm" en die reduksie "gonna" en "t'" gebeur almal omdat die spreker na die beklemtoonde woorde "go" en "store" jaag.

Taalkundiges beskryf Engels as 'n beklemtoningsgetyde taal, en hierdie enkele feit verduidelik meer oor natuurlike uitspraak as enige lys reëls. As jy verkortings in isolasie oefen, leer jy die helfte van die vaardigheid. As jy hulle binne die ritme van 'n volsin oefen, leer jy die hele ding, en dit is presies die soort volsin-oefening wat Tutoro in sy gesprekslesse inbou.

Dit is waar praat-oefening met 'n lewende luisteraar alles verander. Om 'n reël te lees vertel jou wat om te doen; om jouself "I'm gonna" in 'n werklike gesprek te hoor sê en verstaan te word, is wat die patroon outomaties maak. 'n AI Engels-onderwyser gee jou daardie gesprek op aanvraag, sodat die ritme in gesprek ingeoefen word eerder as op 'n werkblad.

Watter skakelreëls verander die klank?

Drie skakelreëls doen die meeste van die werk in natuurlike verkorting-uitspraak. Die eerste is konsonant-tot-vokaal-skakeling. In "I'm in" gly die "m" van "I'm" oor na die "i" van "in", so jy hoor "I-min" as een vloeiende frase. Die verkorting eindig nie; dit gee homself oor aan die volgende woord.

Die tweede is die verdwynende konsonant. In "don't know" word die "t" gewoonlik nie vrygestel nie. Jy sê "don' know" met 'n glottisslag of niks waar die "t" moet wees nie. Dieselfde gebeur in "can't go", "won't be" en "isn't there". Leerders wat elke "t" uitspreek, klink oor-geartikuleerd en formeel.

Die derde is assimilasie, waar 'n klank verander om by sy buurman te pas. In "don't you" smelt die "t" en "y" saam in 'n "ch"-klank, wat "donchu" gee. In "did you" kry jy "didju". Dit is nie sleng nie; dit is standaard verbonde spraak regoor elke Engelssprekende land.

Fonetiese gidse oor verbonde spraak dokumenteer hierdie drie prosesse as die kern van natuurlike uitspraak. Nie een van hulle word deur spelling geleer nie, en daarom sal lees alleen nooit jou verkortings regmaak nie.

Wanneer verander beklemtoning die betekenis van 'n verkorting?

Daar is een belangrike uitsondering op alles hierbo. Jy kan 'n verkorting doelbewus beklemtoon, en wanneer jy dit doen, verander die betekenis. As iemand sê "I didn't take your keys" en jy antwoord "I didn't take them", met die beklemtoning op "didn't", weerspreek jy hulle. Die verkorting spring terug na iets nader aan sy volle vorm omdat die beklemtoning 'n taak doen.

Vergelyk twee weergawes van "I can't go". Plat gesê, onbeklemtoon, is dit 'n eenvoudige stelling: jy is besig. Met swaar beklemtoning op "can't", word dit 'n weiering of 'n regstelling. Dieselfde geskrewe woorde, twee heeltemal verskillende betekenisse, net onderskei deur waar die energie land.

Dit is hoekom uitspraak nie daaroor gaan om klanke "reg" te kry in die abstrakte nie. Dit gaan daaroor om klem te beheer om betekenis te beheer. 'n Leerder wat elke verkorting met volle beklemtoning uitspreek, klink nie net onnatuurlik nie, maar verwarrend, want hulle sein weerspreking en klem in elke sin.

Hoe oefen jy verkortings sodat dit bly vassit?

Begin deur vyf verkortings te kies wat jy gedurig gebruik: I'm, don't, I'll, can't en it's is 'n goeie stel. Neem jouself op terwyl jy elkeen in 'n kort sin sê, en vergelyk dit dan met 'n moedertaalspreker wat dieselfde sin sê. Die gaping wat jy hoor, is jou kurrikulum.

Volgende, oefen die skakeling. Sê "I'm in the office" totdat "I'm in" soos een woord klink. Sê "don't know" totdat die "t" versag. Sê "don't you" totdat jy "donchu" hoor. Stadige, doelbewuste herhaling bou die spiergeheue, en dan volg spoed vanself.

Laastens, skuif die verkortings na werklike spraak. Skryf vir jouself 'n antwoord van twee minute op 'n vraag soos "What did you do yesterday?" en sluit ten minste tien verkortings in. Sê dit hardop, sê dit dan weer vinniger. Die doel is nie om verkortings by te voeg nie; dit is om op te hou om hulle raak te sien, sodat hulle in die ritme verdwyn.

Die stap wat die moeilikste is om alleen te doen, is die lewende een, want jy kan nie jou eie ritme hoor soos 'n luisteraar dit hoor nie. Tutoro doen uitspraak-oefening binne 'n gesprek, en beoordeel elke woord as goed, redelik of swak op die oomblik dat jy dit sê, sodat 'n verkorting soos "I've" in die vloei van 'n werklike sin beoordeel word eerder as in isolasie. Dit pas by leerders wat terugvoer wil hê terwyl hulle praat, en dit is minder nuttig vir enigiemand wat net reëls in stilte wil bestudeer.

Hoekom maak dit meer saak as woordeskat vir vlotheid?

'n Leerder met 'n beskeie woordeskat maar natuurlike ritme klink vlotter as 'n leerder met 'n groot woordeskat en stywe ritme. Luisteraars beoordeel vlotheid deels aan hoe glad spraak vloei, en verkortings is die bindweefsel van daardie vloei. Elke keer wat jy "do not" eerder as "don't" uitspreek, voeg jy 'n klein pouse, 'n klein inspanning, 'n klein teken van buitelandsheid by.

Die oplossing is nie meer woorde nie. Dit is minder, korter, swakker klanke op die regte plekke. Sodra jy die skwa, die skakeling en die beklemtoningspatrone bemeester, hou die verkortings op om iets te wees wat jy "gebruik" en word dit iets wat jy bloot doen, soos moedertaalsprekers dit doen sonder om daaroor te dink.

Dit is die hele vaardigheid in een sin: leer die reëls, oefen hulle dan in volsinne totdat hulle in die ritme verdwyn. Die oomblik wat jy ophou om jou verkortings raak te sien, is die oomblik wat hulle natuurlik klink.