Engelse woorde wat moeilik is om uit te spreek en hoe om dit reg te stel

Engelse woorde wat moeilik is om uit te spreek en hoe om hul uitspraak reg te kry

Die meeste leerders wat sukkel met Engelse woorde wat moeilik is om uit te spreek en hoe om dit reg te stel, het jare lank die verkeerde ding geoefen. Hulle herhaal die hele woord, oor en oor, en hoop dit sal reg uitkom. Dit gebeur selde, want 'n verkeerd uitgesproke woord is gewoonlik op presies een plek verkeerd: een lettergreep, een vokaal, een konsonant.

Hier is die ongemaklike deel. Wanneer jy 'n woord verkeerd sê, hoor jy dit byna nooit nie. Jou brein het daardie woord gestoor met jou eie uitspraak daaraan geheg. Wanneer jy dit sê, pas die klank wat jy maak by die klank wat jy verwag, so dit voel korrek. Daarom kan "comfortable" 'n dekade lank as "com-for-TA-ble" uitkom sonder dat die spreker dit ooit agterkom.

Navorsing oor uitspraak in 'n tweede taal wys dieselfde kant toe. Volwasse leerders filtreer onbekende klanke deur die klankstelsel van hul eerste taal, 'n proses wat taalkundiges perseptuele assimilasie noem. Jy hoor nie die Engelse "th" as 'n nuwe klank nie; jy hoor dit as die naaste ding wat jou taal al het, gewoonlik "s", "t" of "f". Dan sê jy wat jy gehoor het.

Die oplossing is nie meer herhaling nie. Dit is isolasie. Jy moet die enkele eenheid vind wat verkeerd is en aan daardie eenheid alleen werk, met terugvoer wat jou sê wanneer dit reg is. Herhaling van die hele woord verberg die fout; isolasie stel dit bloot.

Is klemtoon die werklike probleem?

Vra 'n moedertaalspreker hoekom 'n leerder buitelands klink, en hulle sal dikwels individuele klanke blameer. Maar die groter skuldige is gewoonlik klemtoon. Engels is 'n klemtoongebaseerde taal, wat beteken sekere lettergrepe is langer, harder en hoër in toonhoogte, terwyl die ander platgeslaan word. Kry die klemtoon verkeerd en moedertaalsprekers sukkel werklik om jou te verstaan, selfs wanneer elke klank tegnies korrek is.

Neem "photograph", "photographer" en "photographic". Die vokale verander skaars van posisie, maar die klemtoon skuif: PHO-to-graph, pho-TO-gra-pher, pho-to-GRA-phic. 'n Leerder wat al drie op dieselfde manier beklemtoon, produseer woorde wat verwant klink maar verkeerd is. Die luisteraar moet werk om hulle te ontleed.

Daarom verdien klemtoon sy eie plek in enige antwoord op Engelse woorde wat moeilik is om uit te spreek en hoe om dit reg te stel. Voordat jy oor 'n lastige vokaal worry, kyk waar die klemtoon val. In baie gevalle sukkel die vokaal waarmee jy sukkel juis omdat dit onbeklemtoon is, en in Engels val onbeklemtoonde vokale saam in 'n swak sjwa-klank. Jy sê nie die vokaal verkeerd nie; jy gee dit te veel gewig.

'n Praktiese gewoonte: wanneer jy 'n nuwe woord leer, merk die beklemtoonde lettergreep op skrif voordat jy dit sê. Sê die woord met die beklemtoonde lettergreep oordrewe, byna komies lank, en laat dit dan sak. Klemtoon eerste, klanke tweede.

Watter klanke laat leerders die meeste struikel?

Sommige klanke is vir byna almal moeilik, en sommige is moeilik vir spesifieke taalgroepe. Die twee Engelse "th"-klanke, stemhebbend soos in "this" en stemloos soos in "think", is die bekendste. Hulle kom in geen groot Europese of Asiatiese taal voor nie, behalwe 'n handjievol, so die meeste leerders vervang hulle met iets anders.

Die onderskeid tussen "r" en "l" plaas baie Oos-Asiatiese leerders, terwyl die verskil tussen "v" en "w" sprekers van tale vang wat hulle saamsmelt, soos Duits en verskeie Indiese tale. Die vokale is erger as die konsonante. Engels het omtrent twaalf vokaalklanke, afhangend van die dialek, en woorde soos "ship" en "sheep", "pull" en "pool", "bad" en "bed" verskil deur 'n enkele vokaal wat dalk nie in jou eerste taal bestaan nie.

Hierdie minimale pare is die vinnigste diagnostiese instrument wat daar is. As jy die verskil tussen "ship" en "sheep" betroubaar kan hoor en maak, het jy daardie vokaal. As jy nie kan nie, het jy 'n werklike gaping gevind. Die gebruik van minimale pare in uitspraakoefening is een van die mees bestudeerde tegnieke in die veld, en dit werk omdat dit jou oor dwing om 'n onderskeid raak te sien wat dit geïgnoreer het.

Let weer op die patroon: die doel is nie om al die klanke van Engels te bemeester nie. Dit is om die handjievol te vind wat jou eerste taal jou geleer het om te ignoreer, en daardie spesifiek te oefen.

Wat doen stil letters eintlik?

Stil letters is die deel van Engels wat soos 'n lokval lyk maar eintlik 'n stelsel is. Woorde soos "knight", "receipt", "island" en "Wednesday" dra letters wat nie uitgespreek word nie, en leerders wat lees voordat hulle luister, sê hulle dikwels hardop. Die oplossing is in beginsel eenvoudig: leer uitspraak uit klank, nie uit spelling nie.

Maar daar is 'n subtiliteit wat die moeite werd is om te weet. Stil letters is nie toevallige versiering nie. Baie van hulle merk die geskiedenis van die woord of wys hoe 'n verwante woord uitgespreek word. Die "b" in "bomb" is stil, maar dit verskyn weer in "bombard". Die "g" in "sign" is stil, maar jy hoor dit in "signature". Om dit te verstaan, verander stil letters van 'n hindernis in 'n leidraad.

Die praktiese reël bly dieselfde: hoor altyd 'n woord voordat jy dit sê. Wanneer jy "subtle", "debt" of "muscle" in jou leeswerk teëkom, soek die klank op voordat jy die woord in spraak gebruik. 'n Omvattende gids oor stil letters in Engels kan jou daarvan red om 'n fout in te prent wat daarna baie moeilik is om ongedaan te maak, want 'n woord wat jy honderd keer verkeerd gesê het, het daardie verkeerde weergawe stewig gestoor.

Hoe vind jy jou eie foute?

Dit is die stap wat die meeste leerders oorslaan, want dit is ongemaklik. Jy kan nie regstel wat jy nie kan hoor nie, en jy kan nie jou eie foute hoor sonder terugvoer van buite jou eie kop nie. Daar is drie realistiese maniere om daardie terugvoer te kry, en hulle is nie gelyk nie.

Die eerste is 'n menslike luisteraar wat jou sal regstel. Dit is die goue standaard vir akkuraatheid, maar die meeste gespreksmaats is te hoflik om in te val, en die meeste onderwysers stel net 'n fraksie reg van wat hulle hoor. Die tweede is om jouself op te neem en met 'n model te vergelyk. Dit werk, maar dit is stadig: jy moet luister, vergelyk en oordeel, en jou eie oor is die swak skakel in die ketting.

Die derde is outomatiese telling wat jou woord vir woord sê of wat jy gesê het goed, redelik of swak was. Dit is waar die gaping tussen instrumente saak maak. 'n Instrument wat 'n hele sin gradeer, sê vir jou iets is verkeerd, maar nie wat nie. 'n Instrument wat elke woord afsonderlik gradeer, sê vir jou presies watter woord gefaal het, en dit is die inligting wat jy werklik nodig het om op te tree.

Dit is die beginsel agter Tutoro se uitspraaktelling. Wanneer jy in 'n les praat, word elke woord as goed, redelik of swak gemerk terwyl jy dit sê, regstreeks. Jy word nie gelaat om te raai watter deel van die sin verkeerd gegaan het nie. Jy kan die spesifieke woord sien, net daardie woord herhaal, en sien hoe die telling verander. Vir 'n leerder wat deur Engelse woorde werk wat moeilik is om uit te spreek en hoe om dit reg te stel, is daardie woordvlak-besonderhede die verskil tussen vae bewustheid en 'n konkrete teiken.

Tutoro doen uitspraakoefening binne 'n lewendige gesprek met 'n KI-tutor, en dit gradeer elke woord wat jy sê as goed, redelik of swak op die oomblik dat jy dit sê. Daardie woord-vir-woord-telling is wat dit nuttig maak vir die tegniek in hierdie artikel: jy isoleer die een woord wat gefaal het en herhaal dit totdat dit as goed gemerk word. Dit pas by leerders wat gestruktureerde praatterugvoer wil hê sonder om 'n menslike tutor te bespreek, en dit is minder nuttig as jy reeds 'n onderwyser het wat jou intyds regstel.

Hoe stel jy 'n woord vir goed reg?

Sodra jy die spesifieke fout gevind het, volg die regstelling 'n reeks wat kort maar streng is. Eerstens, isoleer die eenheid wat verkeerd is: een klank, een lettergreep, een klemtoonpatroon. Tweedens, vertraag dit tot die punt van oordrywing. Derdens, kry terugvoer oor daardie eenheid alleen. Vierdens, sit dit terug in die woord, dan in 'n frase, dan in 'n sin.

Die volgorde maak saak. Die meeste leerders doen dit agterstevoor: hulle sê die hele sin, kry te hoor dit was verkeerd, en probeer die hele sin weer. Niks verander nie, want die fout is in die sin begrawe soos 'n enkele verkeerde noot in 'n akkoord. Jy moet die noot uithaal en dit op sy eie stem.

Hier is 'n konkrete voorbeeld. 'n Leerder sê "analysis" met die klemtoon op die tweede lettergreep, "a-NA-ly-sis". Die korrekte klemtoon is op die tweede lettergreep, so daardie deel is reg, maar die laaste lettergreep val dikwels saam in 'n swak "sis" wat soos "sees" klink. Die oplossing is nie om "analysis" tien keer te herhaal nie. Dit is om "sis" te sê, dan "ly-sis", dan "a-NA-ly-sis", en elke stadium teen terugvoer te toets voordat jy opgaan.

Hierdie gefaseerde benadering is presies waarvoor gespasieerde en gegradeerde oefening bedoel is. Om 'n woord een keer te sê en aan te beweeg, doen niks. Om die geïsoleerde lettergreep te sê, dan die woord, dan 'n frase, met 'n telling by elke stap, is wat die gestoorde weergawe in jou geheue werklik herskryf. Herhaling sonder terugvoer oefen net die fout in.

Met watter woorde moet jy begin?

Jy hoef nie elke woord wat jy sê reg te stel nie. Jy moet die woorde regstel wat jy werklik in jou lewe gebruik, en onder dié die wat betekenis dra in jou werk of studies. 'n Woord wat jy verkeerd sê in 'n werksonderhoud of 'n aanbieding kos jou veel meer as 'n woord wat jy nooit sê nie.

Begin deur 'n kort lys te maak, nie meer as tien woorde nie, uit jou werklike praatlewe. Skryf elkeen neer, merk die beklemtoonde lettergreep, en let op die enkele klank of letter wat jy vermoed verkeerd is. Werk dan deur die isolasiereeks vir elkeen. Tien woorde wat behoorlik reggestel is, sal meer vir jou duidelikheid doen as honderd woorde wat luggies herhaal word.

Die woorde wat op elke "moeilik om uit te spreek"-lys verskyn, is 'n goeie verwysingspunt om mee te begin: "rural", "thorough", "squirrel", "colonel", "choir", "anemone", "entrepreneur", "hierarchy". Maar jou lys moet persoonlik wees. Die woorde wat die meeste verkeerd uitgespreek word in Engels is 'n nuttige kontrole teen jou eie blindekolle, nie 'n kurrikulum om te memoriseer nie.

Die werklike toets of jy 'n woord reggestel het, is nie of jy dit in 'n driloefening kan sê nie. Dit is of dit reg uitkom in die middel van 'n sin wanneer jy nie daaroor dink nie. Daarom is die laaste stadium van die reeks, om die woord terug in spontane spraak te plaas, die een wat die meeste saak maak. As jy "hierarchy" perfek in isolasie kan sê maar daaroor struikel terwyl jy 'n vraag beantwoord, het die regstelling nog nie jou outomatiese spraak bereik nie.

Daardie oorgang van beheerde oefening na outomatiese spraak is waar 'n KI-Engelse tutor sy plek verdien, want dit laat jou die woord binne 'n werklike gesprek gebruik eerder as 'n woordelys. Jy sê die teikenwoord in 'n sin wat iets beteken, die telling sê vir jou of dit onder werklike praattoestande gehou het, en die swak woord kom in later lesse terug sonder dat jy moet onthou om dit te hersien. Daardie laaste deel maak saak: 'n woord wat jy uiteindelik reggestel het, moet dae later weer getoets word, anders kom die ou verkeerde weergawe stil-stil terug.