Hoe om mense se voorkoms en persoonlikheid in Engels te beskryf

Watter woorde het jy vir voorkoms nodig?

Die meeste leerders begin met 'n kort lysie: tall, short, pretty, ugly. Daardie lys raak vinnig op. Die oomblik wanneer jy 'n kollega, 'n karakter in 'n storie of iemand wat jy by 'n partytjie ontmoet het, moet beskryf, gryp jy na woorde wat jy nie het nie.

Dink eerder aan voorkoms in vyf groepe as aan een lang lys. Lengte en bou kom eerste: tall, short, average height, slim, stocky, athletic, heavyset. Dan hare, wat verbasend baie detail dra: straight, curly, wavy, shoulder-length, cropped, greying, dyed. Gesig en gelaatstrekke volg: round, angular, freckled, a sharp nose, full lips, deep-set eyes.

Twee groepe maak die prentjie klaar. Vel en gelaatskleur: fair, tanned, olive, pale. En wat die persoon dra of by hom het, want 'n detail soos "always in a leather jacket" of "glasses with thick frames" doen meer werk as drie byvoeglike naamwoorde. Een konkrete detail klop 'n klomp vae een.

Die valkuil is die volgorde. Moedertaalsprekers lys selde vyf byvoeglike naamwoorde agtermekaar. Hulle kies twee of drie wat saak maak en anker dit aan iets spesifieks. "He's tall and slim, with grey hair and glasses" is 'n volledige beskrywing. "He's tall, slim, handsome, nice, and friendly" is 'n lys wat byna niks sê nie.

Hoe beskryf jy persoonlikheid sonder om onbeskof te klink?

Persoonlikheid is waar leerders vashaak, en gewoonlik nie omdat hulle woorde kortkom nie. Dit is uit vrees om iemand te aanstoot te gee. Om iemand "stubborn" of "loud" te noem voel riskant, so mense val terug op "nice" en "friendly", wat byna niemand beskryf nie.

Die oplossing is nie om negatiewe woorde te vermy nie. Dit is om hulle met die regte raamwerk te versag. Engels het 'n hele gereedskapkis hiervoor. "A bit", "quite", "can be" en "tends to" haal almal die skerpte uit. "He's a bit stubborn" is eerlik en gaaf. "She can be quite direct" sê dieselfde as "she's blunt" sonder die angel.

Paar 'n negatiewe eienskap met 'n positiewe een en jy klink gebalanseerd eerder as krities. "He's stubborn, but he's also incredibly loyal." "She's a bit shy at first, but she opens up once you know her." Dit is hoe moedertaalsprekers werklik oor mense praat van wie hulle hou, en dit is 'n patroon wat die moeite werd is om te steel.

Hier is 'n werkende persoonlikheidswoordeskat om op voort te bou. Positief: warm, patient, reliable, curious, easygoing, generous, determined. Neutraal-tot-versigtig: reserved, serious, cautious, outspoken, particular. En diegene wat jy versag: stubborn, bossy, moody, blunt, fussy. Leer die versagte vorm saam met elkeen, nie die kaal byvoeglike naamwoord op sy eie nie.

Watter sinpatrone gebruik moedertaalsprekers werklik?

Woordeskat is die helfte van die vaardigheid. Die ander helfte is die raamwerk waaraan jy dit hang, en leerders gryp dikwels die verkeerde een. "He is very tall" is grammatikaal heeltemal reg, maar dit is nie hoe mense ander in 'n gesprek beskryf nie. 'n Instrument soos Tutoro help hier, want dit korrigeer die raamwerk, nie net die woord nie, wanneer jy 'n sin in die draad produseer.

Die werkperd is "looks" plus 'n byvoeglike naamwoord: "She looks tired today", "He looks much younger than he is". Vir persoonlikheid doen "seems" en "comes across as" dieselfde werk met meer afstand, wat nuttig is wanneer jy nie seker is nie. "He seems really confident" laat ruimte vir twyfel op 'n manier wat "He is confident" nie doen nie.

Dan is daar die detailpatroon: onderwerp, werkwoord, fisiese kenmerk, ekstra detail. "She has long dark hair that she always ties back." "He wears round glasses and a grey cardigan." Dit is die tweede sinsdeel wat 'n beskrywing in 'n prentjie omskep. Taalkundiges wat gesproke beskrywings bestudeer, merk op dat moedertaalsprekers hierdie "have plus feature plus detail"-konstruksies bo stringe byvoeglike naamwoorde verkies, want hulle dra inligting in die volgorde waarin 'n luisteraar dit kan visualiseer.

Nog een patroon wat die moeite werd is om te ken: die vergelyking. "He looks a bit like his brother", "She reminds me of my old teacher". Vergelykings is die vinnigste manier om iemand te beskryf wanneer die presiese woord nie kom nie, en moedertaalsprekers gebruik hulle gedurig.

Hoe beskryf jy mense se voorkoms en persoonlikheid saam in Engels?

Hier kom die vaardigheid bymekaar. 'n Goeie beskrywing in Engels beweeg gewoonlik van buite na binne: eers een of twee fisiese besonderhede, dan 'n persoonlikheidstrek, dan die verband tussen hulle. Die verband is die deel wat die meeste leerders oorslaan.

Neem hierdie voorbeeld. "My neighbour is a tall man in his sixties with a very kind face. He's quiet, but he remembers everyone's name and always stops to ask how you are." Die voorkomsdetail ("kind face") wys al na die persoonlikheid ("quiet, but warm"), en die tweede sin bewys dit met gedrag.

Dit is die ware truuk: persoonlikheid wys in wat mense doen, nie net in byvoeglike naamwoorde nie. "She's generous" is 'n bewering. "She's generous; she brought food for the whole office when someone was sick" is 'n beskrywing. Wanneer jy 'n eienskap noem, probeer altyd een klein stukkie bewyse daarby voeg.

Volgorde maak minder saak as spesifisiteit. 'n Beskrywing wat spesifiek maar kort is, klop 'n lang een wat vaag is. Drie deeglik gekose besonderhede is genoeg om iemand herkenbaar te maak. Die doel is dat die luisteraar die persoon uit 'n kamer sou kon uitwys, nie dat jy elke woord wat jy ken, gebruik het nie.

Waarom maak dit saak om mense te beskryf in 'n regte gesprek?

Dit is nie 'n handboekoefening nie. Om mense te beskryf is een van die algemeenste dinge wat jy werklik in Engels sal doen, en dit kom op in situasies waar dit saak maak om dit reg te kry.

Dink aan die alledaagse gevalle. Jy vertel 'n vriend van 'n afspraak en moet die persoon beskryf. Jy is by die werk en moet 'n kliënt beskryf aan 'n kollega wat hulle nog nooit ontmoet het nie. Jy is in 'n vergadering en moet sê watter persoon jy bedoel sonder 'n naam. Jy vertel 'n storie en wil hê die karakters moet vir die luisteraar eg voel.

Daar is ook 'n verborge voordeel. Om mense te beskryf dwing jou om woordeskat onder druk te herroep, en daardie herroeping is presies wat vlotheid bou. Navorsing oor herroepingspraktyk wys dat om 'n woord uit die geheue te herroep dit veel meer versterk as om dit weer te lees. Elke keer wanneer jy iemand beskryf, doen jy herroepingspraktyk sonder om te gaan sit en studeer.

Dit bou ook sosiale verbinding. Om te vra "What's she like?" en 'n egte antwoord te kry, is hoe vriendskappe verdiep. Om daardie vraag met warmte en presisie te kan antwoord, is 'n klein maar opregte sosiale vaardigheid, en dit dra direk oor na Engels.

Hoe oefen jy sodat dit outomaties word?

Om 'n woordeskatlys te lees, sal dit nie outomaties maak nie. Jy moet beskrywings produseer, hardop, herhaaldelik, en terugvoer kry oor of hulle natuurlik klink. Hier is 'n eenvoudige roetine wat werk.

Eerstens, beskryf mense wat jy sien. Die persoon voor jou in die ry, die karakter op die skerm, die kollega aan wie jy 'n e-pos skryf. Doen dit in een of twee sinne, hardop as jy alleen is, in stilte as jy nie is nie. Dit neem tien sekondes en jy kan dit enige plek doen. Studies oor die produksie-effek wys dat om woorde hardop te sê die geheue daarvoor verbeter in vergelyking met stil lees, so die hardop-deel is nie opsioneel nie.

Tweedens, beskryf iemand wat jy goed ken, en kontroleer dan jouself. Skryf of sê drie sinne oor 'n vriend, en vra dan: sou iemand hulle hieruit kon uitken? As die antwoord nee is, voeg een konkrete detail by. Dit is die vinnigste manier om vae woordeskat in jou eie spraak raak te sien.

Derdens, kry 'n gespreksmaat wat jou sal teëpraat. Die swakheid van alleenoefening is dat niemand vir jou sê wanneer "he's very nice guy" 'n lidwoord kort, of wanneer "she has blue eyes and blonde hairs" "hair" moet wees nie. Terugvoer is wat oefening in verbetering omskep.

As jy daardie terugvoerlus wil hê sonder om op 'n klas te wag, kan 'n KI-Engelsgesprekoefening-maat inspring. Tutoro hardloop die oefening binne 'n regte gesprek: die tutor beskryf iemand, vra jou om hulle terug te beskryf, en reageer dan op wat jy werklik gesê het, korrigeer die sin en hergebruik later in die draad die woorde wat jy verkeerd gehad het. Die tutor is 'n persoon op die skerm wat praat en reageer terwyl jy werk, so die oefening voel soos praat eerder as om leë plekke in te vul.

Dit pas by leerders wat al 'n basiese gesprek kan voer en hulle beskrywings verby "nice" en "friendly" wil stoot; volslae beginners sal eers 'n paar gestruktureerde lesse wil hê.

Hoe hanteer jy die lastige dele?

'n Paar spesifieke slaggate laat leerders keer op keer struikel, en dit is die moeite werd om hulle te noem sodat jy hulle kan vermy.

Lengte en ouderdom is die klassieke een. "He's 1.85 metres" is presies maar nutteloos vir baie Engelssprekendes, wat in voet en duim of in vergelykings dink. "He's about six foot" of "he's taller than me" land gewoonlik beter. Vir ouderdom, verkies "in his thirties", "middle-aged", "elderly" bo presiese getalle, wat klinies kan klink.

Hare is 'n grammatikavalkuil. Hair is ontelbaar in Engels, so dit is "she has blonde hair", nooit "blonde hairs" nie, tensy jy letterlik individuele stringe tel. En "he has a beard" is reg, maar "he's bearded" is die byvoeglike vorm wat sommige leerders mis.

Gewig is die sensitiewe een. "Fat" is in byna elke konteks onbeskof. "Overweight" is klinies. "Heavyset", "stocky", "plump", of die sagter "a bit heavy" is die veiliger keuses, en dikwels is die beste skuif om gewig heeltemal oor te slaan en eerder bou te beskryf: "broad-shouldered", "solid", "slight".

Let laastens op die woordorde. In Engels kom opinie voor feit: "beautiful long dark hair", nie "long dark beautiful hair" nie. Om hierdie volgorde reg te kry, is een van die duidelikste tekens dat jou Engels gevorderd is, want dit word selde eksplisiet geleer en moedertaalsprekers merk dit op wanneer dit verkeerd is.

Hoe lank neem dit om hierdie goed te word?

Eerlike antwoord: die woordeskat kan in 'n week geleer word. Die outomatiese, natuurlike gebruik daarvan neem langer, want dit hang af van hoeveel jy praat, nie hoeveel jy memoriseer nie.

Die meeste leerders wat een of twee mense per dag hardop beskryf, met terugvoer, merk binne drie tot vier weke 'n werklike verandering. Die eerste week is ongemaklik; jy sal na dieselfde vyf byvoeglike naamwoorde gryp. Teen die derde week begin die patrone soos jou eie voel, en jy sal jouself betrap dat jy "comes across as" of "a bit" gebruik sonder om dit te beplan.

Die teken dat jy daar is, is nie 'n groter woordeskat nie. Dit is dat jy ophou om uit jou eerste taal te vertaal en direk na die Engelse raamwerk gryp. Wanneer "he seems a bit reserved, but very kind once you talk to him" in een asem uitkom, is jy daar.

Hou die doel spesifiek. Jy probeer nie almal perfek beskryf nie. Jy probeer een persoon in drie sinne lewendig maak. Beheer dit, en elke ander beskrywing word makliker.

Wat moet jy onthou?

Om mense in Engels te beskryf, is 'n klein vaardigheid met 'n groot opbrengs. Dit leef in alledaagse gesprekke, dit bou vlotheid deur herroeping, en dit is leerbaar met 'n gefokusde roetine.

Hou hierdie drie idees vas. Eerstens, spesifisiteit klop volume: drie goed gekose besonderhede klop tien vae byvoeglike naamwoorde. Tweedens, versag die negatiewe en paar dit met 'n positiewe een, want dit is hoe moedertaalsprekers eerlik bly sonder om onbeskof te wees. Derdens, heg bewyse aan elke persoonlikheidstrek, want 'n trek met 'n klein voorbeeld is 'n beskrywing, en 'n trek alleen is net 'n etiket.

Die woorde is maklik om te versamel. Die patrone is maklik om na te boots. Die enigste deel wat werk verg, is om beskrywings hardop te produseer, dag na dag, totdat hulle nie meer soos 'n oefening voel nie. Dit is die deel wat die moeite werd is om te doen.