Hoe om Engelse woordeskat deur stories te leer

Navorsers weet al dekades lank dat die menslike brein inligting baie beter stoor wanneer dit aan 'n verhaal gekoppel is. 'n Lys van twintig woorde wat niks met mekaar te doen het, is soos twintig vreemdelinge in 'n kamer. Daardie selfde twintig woorde binne 'n storie is mense wat jy iets sien doen het. Dit is die hele saak ten gunste van hoe om Engelse woordeskat deur stories te leer, en dit is 'n sterk saak.

Die probleem is dat die meeste leerders 'n storie lees, 'n paar woorde onderstreep en dit dan as afgehandel beskou. Dit is lees, nie leer nie. Hierdie artikel wys jou die werklike metode, stap vir stap, en waarom elke stap saak maak.

Waarom bly woordeskat uit stories by?

Jou geheue is nie 'n liasseerkabinet nie. Dit is 'n netwerk van verbindings, en 'n nuwe woord oorleef net as dit aan iets koppel wat reeds daar is. 'n Storie gee jou daardie verbindings verniet. Die woord "reluctant" in 'n woordelys is 'n definisie om te memoriseer. Dieselfde woord wat 'n karakter beskryf wat nie op 'n vliegtuig wil klim nie, koppel aan die karakter, die lughawe, die vrees en die oomblik.

Emosie doen hier die swaar werk. Inligting met 'n emosionele lading word dieper geënkodeer, en daarom kan jy die plot van 'n film onthou wat jy een keer gesien het, maar 'n woordeskatlys vergeet wat jy vyf keer deurgegaan het. 'n Storie is emosie met 'n struktuur.

Daar is ook 'n praktiese rede waarom stories lyste klop. Navorsing oor kontekstuele woordeskatverwerwing wys dat leerders wat woorde in betekenisvolle kontekste teëkom, hulle akkurater en langer onthou as dié wat dieselfde woorde in isolasie bestudeer. Konteks is nie 'n luukse nie. Dit is die meganisme.

Watter soort storie moet jy kies?

Die grootste enkele fout is om 'n storie te kies wat te moeilik is. As jy elke paar sekondes moet stop om 'n woord op te soek, stort die verhaal ineen en is jy terug by die lees van 'n lys. Die regte storie is een waarvan jy ongeveer 90 tot 95 persent van die woorde sonder hulp verstaan. Dit is die soetkol waar nuwe woordeskat uit konteks geraai kan word en die storie steeds vloei.

Gegradeerde leesboeke is presies hiervoor geskryf. Hulle word met beheerde woordeskat op elke vlak geskryf, so 'n B1-leser bevat meestal B1-woorde met 'n afgemete hoeveelheid nuwe materiaal. As jy nie seker is van jou vlak nie, sal 'n kort plasingsgesprek jou meer vertel as enige raaiwerk, en sommige instrumente doen dit in minder as 'n minuut.

Kies 'n storie wat jy werklik wil lees. Dit klink vanselfsprekend, maar leerders kies gereeld "ernstige" letterkunde as 'n plig. Jy sal nie 'n storie herlees wat jy verpes nie, en herlees is deel van die metode. 'n Misterie, 'n romanse, 'n riller, 'n snaakse kortverhaal. Die genre maak minder saak as die aantrekkingskrag.

Hoe om Engelse woordeskat deur stories te leer: die vyfstapmetode

Hier is die metode in sy geheel. Elke stap bestaan om 'n rede, en as jy een oorslaan, verander die aktiwiteit stilweg terug in passiewe lees.

1. Lees of luister een keer vir die storie. Moenie vir woorde stop nie. Kry die plot, die stemming, die einde. Hierdie eerste deurloop bou die emosionele struktuur waaraan alles anders gaan hang.
2. Let op die nuwe woorde in 'n tweede deurloop. Gaan nou terug en merk die woorde wat jy nie geken het nie, of half geken het. Jy soek woorde wat jy uit konteks verstaan het maar self nie kon produseer nie, nie net totale vreemdelinge nie.
3. Soek hulle op, maar hou die sin. Kry die betekenis en keer dan terug na die sin en herlees dit. Die sin is die geheuehaak. Die definisie alleen is weer die lys.
4. Vertel die storie hardop oor. Dit is die stap wat byna almal oorslaan, en dit is die een wat herkenning in produksie omskakel. Vertel die storie aan jouself, aan 'n vriend of in 'n opname. Gebruik die nuwe woorde soos jy aangaan.
5. Kom later weer die woorde teë. Een ontmoeting is nie genoeg nie. Die woorde moet dae later weer opduik, ideaal in 'n nuwe sin of 'n nuwe konteks, anders vervaag hulle.

Stap vier is waar die meeste woordeskatwerk misluk. Jy kan 'n woord herken wat jy nie kan gebruik nie, en herkenning voel soos kennis. Oorvertel dwing jou om na die woord te gryp en dit te produseer, en dit is die verskil tussen 'n passiewe en 'n aktiewe woordeskat.

Hoeveel nuwe woorde per storie is reg?

Iets tussen vyf en vyftien nuwe woorde per storie is die realistiese reeks, en die onderkant is beter as die bokant. As 'n storie veertig nuwe woorde op jou afvuur, sal jy 'n newel van nie een daarvan onthou nie. Die brein het 'n beperkte kapasiteit vir nuwe items in een sessie, en om meer te probeer forseer, verminder bloot die retensie van almal.

Kortverhale is ideaal om hierdie rede. 'n Storie van 500 woorde kan agt werklik nuwe woorde bevat, wat 'n perfekte enkele sessie is. Jy lees dit, merk die woorde, vertel dit oor, en jy is klaar in twintig minute met agt woorde wat werklik bygebly het.

Hoeveelheid is die vyand van hierdie metode. Tien woorde wat onthou word, klop veertig woorde wat half raakgesien word, elke keer.

Moet jy elke woord opsoek?

Nee. Dit is die gewoonte wat die metode breek. As jy in die eerste deurloop stop om elke onbekende woord op te soek, vernietig jy die verhaalvloei en die emosionele verbinding wat die hele ding laat werk. Die reël is eenvoudig: in die eerste deurloop stop jy nooit nie. Raai, slaan oor en hou die storie aan die gang.

In die tweede deurloop soek jy steeds nie alles op nie. Jy soek die woorde op wat saak maak: dié wat meer as een keer verskyn het, dié wat 'n betekenis gedra het wat jy nie kon raai nie, en dié wat jy self wil gebruik. 'n Seldsame beskrywende woord wat jy nooit sal produseer nie, kan jy los.

Studies oor toevallige woordeskatleer bevestig dat leerders 'n betekenisvolle aantal woorde uit 'n enkele leesontmoeting verwerf selfs sonder om enigiets op te soek, bloot deur konteks. Opsoek is 'n hupstoot, nie 'n vereiste nie, en dit moet selektief wees.

Hoe hersien jy woorde wat jy uit 'n storie geleer het?

Die hersieningstap is waar die metode leef of sterf, want vergeet is nie 'n fout nie. Dit is die verstek. 'n Woord wat een keer teëgekom is, word binne dae vergeet tensy dit doelbewus teruggebring word. Die vraag is hoe om dit terug te bring sonder om die woordelys te herbou waarvoor jy probeer wegkom het.

Die skoonste manier is om die woord 'n paar dae later binne 'n ander storie of binne 'n gesprek teë te kom. Dit is waarom stories die beste werk as 'n gewoonte eerder as 'n eenmalige ding. Die woord wat jy uit storie een geleer het, duik weer op in storie drie, en die tweede ontmoeting in 'n vars konteks is wat dit vaspen.

Dit is ook waar 'n instrument wat jou swak woorde dophou, stilweg sy geld werd is. Tutoro hou 'n deurlopende rekord van die woordeskat waarmee jy gesukkel het en laat daardie woorde op sy eie weer opduik, binne nuwe sinne en gesprekke eerder as op 'n hersieningskerm. Jy bestuur nie 'n kaartpak nie en jy besluit nie wat om te hersien nie. Die woorde kom terug omdat die stelsel hulle onthou, en dit is presies die stap wat die meeste leerders laat vaar wanneer hulle dit met die hand doen.

As jy die storiemetode sonder die administrasie wil hê, bou Tutoro dit in. Sy saamlees-stories laat jou enige woord tik vir die betekenis, en die woorde wat jy tik, word onthou en later teruggebring binne gesprekke met die KI-tutor, nie op 'n flitskaartskerm nie. Dit pas by leerders wat wil hê die hersieningstap moet vir hulle hanteer word. As jy verkies om jou eie notaboek en jou eie hersieningskedule te bestuur, werk die vyfstapmetode hierbo net so goed sonder dit.

Algemene foute wat jou storietyd mors

Drie foute veroorsaak die meeste mislukking in storiegebaseerde woordeskatleer, en al drie is regstelbaar die oomblik wat jy hulle raaksien.

Die eerste is lees sonder om oor te vertel. Jy verteer die storie, geniet dit en slaan die produksiestap oor. Genot is werklik, en dit is nie genoeg nie. Die oorvertelling is die enjin van die metode, en sonder dit kyk jy, jy leer nie.

Die tweede is om stories te kies wat te moeilik is. Leerders gryp na romans op moedertaalvlak omdat dit soos vordering voel, en bring dan die hele sessie in 'n woordeboek deur en onthou niks. Sak die vlak totdat die storie vloei, en die woordeskat sal begin opbou.

Die derde is om die woorde as 'n aparte aktiwiteit te behandel. Jy lees die storie, voer dan die woorde uit na 'n lys en bestudeer die lys. Jy het pas die ding herbou wat stories moes vervang. Die woord behoort aan die sin en die toneel. Hou dit daar.

Om Engelse woordeskat deur stories te leer werk omdat dit ooreenstem met hoe geheue werklik funksioneer. Emosie, konteks, herhaling en produksie, alles in een aktiwiteit. Die metode is maklik om te beskryf en moeiliker om vol te hou, en daarom is die instrumente wat help dié wat die onthou vir jou hanteer. As jy woordelyste gedril het en gesien het hoe die woorde verdamp, is dit die oorskakeling werd.

Gereelde vrae

Hier is die vrae wat leerders die meeste vra nadat hulle hierdie metode probeer het.