Hoe om woordfamilies te gebruik om Engelse woordeskat uit te brei

Die meeste leerders bou hul Engelse woordeskat op deur los woorde te versamel, soos iemand wat seëls versamel. Elke woord is 'n aparte item wat op sy eie geleer, gestoor en hersien moet word. Maar Engels werk nie so nie. Woorde leef in groepe, en 'n leerder wat die groep sien, leer vyf woorde vir die moeite van een.

Die tegniek heet woordfamilies, en dit is een van die vinnigste maniere om van 'n B1-woordeskat te beweeg na iets wat werklik vlot voel. Hierdie artikel verduidelik wat 'n woordfamilie is, hoekom dit werk, en presies hoe om woordfamilies te gebruik om Engelse woordeskat uit te brei op 'n manier wat werklik bly vassit.

Wat is 'n woordfamilie presies?

'n Woordfamilie is 'n groep woorde wat dieselfde basis deel en daaruit gebou word deur voor- en agtervoegsels by te voeg. Neem die basiswoord "act". Daaruit kry jy action, active, activity, actor, actress, react, reaction, inactive, interaction, en nog meer as 'n dosyn. Hulle is nie sinonieme nie; hulle is familie.

Die kernidee is dat die basis die kernbetekenis dra, en die affikse verander sy funksie. "Act" beteken om iets te doen. "Active" beteken om dinge te doen, "activity" is die ding wat gedoen word, "react" is om iets terug te doen, en "inactive" is om niks te doen nie. Sodra jy die basis en 'n handvol algemene affikse ken, is die res van die familie grootliks voorspelbaar.

Dit verskil van 'n woordelys. 'n Lys is willekeurig; 'n familie is gestruktureerd. Die struktuur is wat dit leerbaar maak. Jy memoriseer nie tien onverwante items nie. Jy leer een basis, drie of vier affikse, en die klein stel reëls wat hulle kombineer.

Taalkundiges noem dit morfologie, die studie van hoe woorde gevorm word. Navorsing oor woordeskatverwerwing wys deurgaans dat die onderrig van morfologie beide die breedte en die diepte van 'n leerder se woordeskat verbeter, omdat dit leerders 'n stelsel gee in plaas van 'n hoop feite. 'n oorsig van navorsing oor morfologiese bewustheid bevestig dat leerders wat woorde in wortels en affikse kan opbreek, nuwe woordeskat doeltreffender verwerf as dié wat hele woorde memoriseer.

Hoekom laat woordfamilies Engelse woordeskat so vinnig groei?

Die rede is eenvoudige rekenkunde. As jy tien geïsoleerde woorde leer, ken jy tien woorde. As jy tien basiswoorde en die vyf of ses mees algemene affikse leer, kan jy verskeie kere soveel herken, want die kombinasies vermenigvuldig.

Neem die basis "form". Leer dit met die affikse re-, in-, -ation, -al en -er, en jy ontsluit reform, inform, information, formal, informal, formation, reformer en meer. Een basis, agt woorde, en elke nuwe basis wat jy byvoeg, pas by dieselfde affikse in. Die stelsel bou op mekaar.

Daar is ook 'n geheuevoordeel. Woorde wat 'n basis deel, versterk mekaar. Wanneer jy "unpredictable" teëkom, begin jy nie van nul af as jy reeds "predict" en "predictable" ken nie. Die bekende deel anker die nuwe woord, en jou brein stoor dit langs sy familielede eerder as as 'n toevallige nuwe inskrywing.

Dit is hoekom woordfamilies veral kragtig is op die intermediêre vlak. 'n Beginner het nog nie genoeg basisse om die patroon te sien nie. 'n Gevorderde leerder ken reeds die meeste van die familie. Dit is die B1-B2-leerder, met 'n paar duisend woorde en honger vir meer, wat die grootste opbrengs uit hierdie metode kry.

Hoe om woordfamilies te gebruik om Engelse woordeskat uit te brei

Begin met 'n basiswoord wat jy reeds goed ken, ideaal gesproke 'n werkwoord. Werkwoorde is die rykste bron van families in Engels, want hulle genereer met gemak selfstandige naamwoorde, byvoeglike naamwoorde en bywoorde. Kies iets soos "decide", "create", "compete" of "employ".

Lys dan die afleidings wat jy werklik in egte Engels teëkom. Moenie elke inskrywing uit 'n woordeboek kopieer nie; 'n familie soos "create" het tientalle obskure vorme wat jy nooit sal nodig hê nie. Fokus op die hoëfrekwensie-lede: create, creative, creation, creativity, creator, recreate, recreation.

Skryf die familie as 'n klein kaart met die basis in die middel. Groepeer die woorde volgens woordsoort: werkwoorde aan die een kant, selfstandige naamwoorde aan 'n ander, byvoeglike naamwoorde en bywoorde aan 'n derde. Om die familie so gerangskik te sien, doen twee dinge. Dit wys jou watter affiks watter funksie het, en dit wys jou die gapings in jou eie kennis.

Let by elke lid op die affiks en wat dit doen. Die agtervoegsel -ive verander 'n werkwoord in 'n byvoeglike naamwoord (create word creative). Die agtervoegsel -tion verander dit in 'n selfstandige naamwoord (create word creation). Die voorvoegsel re- voeg die betekenis "weer" by (create word recreate). Sodra jy hierdie patrone kan lees, kan jy die betekenis raai van onbekende familielede wat jy nog nooit gesien het nie.

Die fout wat woordfamilies nutteloos maak

Die mees algemene manier waarop leerders woordfamilies verkeerd gebruik, is om dit in nog 'n lys te verander om te memoriseer. Hulle skryf "create, creative, creation, creativity" op 'n kaartjie en dreun dit in soos woordeskat. Dit is skaars beter as om die woorde afsonderlik te leer, want die lys is steeds passief.

Herkenning is nie genoeg nie. Jy moet die regte familielid kan uithaal wanneer jy praat, en dit gebeur net wanneer jy elke woord self geproduseer het, in 'n sin wat jou dwing om die korrekte vorm te kies. 'n Leerder wat "creativity" op 'n kaartjie kan herken maar nie kan sê "creativity is what separates good designers from great ones" nie, besit die woord nog nie. Dit is die stap waar Tutoro sy plek verdien: sy gesprekslesse laat jou die woord in 'n werklike antwoord produseer, sodat die herroeping onder dieselfde druk as werklike praat plaasvind.

Die tweede fout is om elke familielid as ewe belangrik te behandel. Hulle is nie. "Creator" is vroeg die moeite werd om te leer; "creativeness" is 'n seldsame vorm wat die meeste moedertaalsprekers nooit gebruik nie. As jy die hele familie onoordeelkundig leer, mors jy moeite op woorde wat jy nooit weer sal teëkom nie.

Frekwensie is die filter. Leer die lede wat jy werklik in luister en lees teëkom, en laat die seldsame eenes gaan. 'n Woordfamilie is 'n hulpmiddel om te organiseer wat jy leer, nie 'n kontrolelys om af te handel nie.

Tutoro is gebou rondom dieselfde beginsel om woorde in verbonde groepe te leer eerder as in isolasie. Wanneer jy 'n nuwe woord in 'n les teëkom, maak 'n tik daarop die betekenis oop, en die app hou by watter woorde vir jou swak, medium of sterk is. Swak woorde kom vanself terug in latere gesprekke, sodat jy 'n woordfamilie in konteks weer teëkom eerder as op 'n hersieningskerm.

Dit pas by leerders wat wil hê die stelsel moet vir hulle hanteer word; as jy verkies om jou eie woordkaarte met die hand te bou en te bestuur, werk die metode in hierdie artikel op sy eie.

Hoe om woordfamilies te oefen sodat dit bly vassit

Produksie is die hele speletjie. Sodra jy 'n familie gekarteer het, neem elke hoëfrekwensie-lid en skryf een sin wat dit korrek gebruik. Sê dan die sin hardop. Skryf sluit die vorm in; praat sluit die herroeping in.

Maak die sinne persoonlik. "My company is hiring three new employees" sal baie beter bly vassit as "The word employ is used here". Wanneer die sin oor jou lewe gaan, behandel jou brein dit as inligting wat die moeite werd is om te hou, nie as 'n oefening om weg te gooi nie.

Toets jouself dan in omgekeerde rigting. In plaas daarvan om na "create" te kyk en "creative" te herroep, begin by 'n werklike situasie. Jy wil 'n vriend beskryf wat dinge maak, so jy het die byvoeglike naamwoord nodig. Die woord is "creative". Hierdie omgekeerde rigting, van betekenis na vorm, is wat praat werklik vereis, en dit is die rigting wat die meeste leerders nooit oefen nie.

Laastens, dwing die woorde om met mekaar te bots. Skryf 'n kort paragraaf wat drie of vier lede van dieselfde familie in een natuurlike teks gebruik. Die botsing dwing jou om die verskille tussen hulle raak te sien, en dit is presies waar die leer plaasvind.

Praakoefening is waar die metode die duidelikste vrugte afwerp. Wanneer jy praat, het jy 'n breukdeel van 'n sekonde om tussen "decide", "decision" en "decisive" te kies. Daardie keuse is net outomaties as jy geoefen het om die familie in sinne te produseer, nie net om dit te lees nie. Dit is waar 'n KI-Engelse tutor help: jy kan 'n werklike gesprek voer en dadelik reggehelp word wanneer jy na die verkeerde familielid gryp, wat baie nuttiger is as om die fout 'n week later raak te sien.

'n Weeklikse woordfamilie-roetine

Hier is 'n roetine wat omtrent twintig minute per dag neem en werklike momentum bou. Dit werk omdat dit die familie oor die hele week versprei in plaas daarvan om dit in een sitting in te prop.

Kies Maandag een basiswerkwoord wat jy reeds ken en karteer sy familie. Vind die ses tot agt hoëfrekwensie-lede, groepeer hulle volgens woordsoort, en let op wat elke affiks doen. Dinsdag skryf jy een persoonlike sin vir elke lid en sê dit hardop. Woensdag draai jy die rigting om: beskryf 'n situasie en produseer die regte familielid uit die geheue.

Donderdag skryf jy 'n kort paragraaf wat drie of vier lede saam gebruik. Vrydag hersien jy die hele familie vinnig en merk enige woord waaroor jy gehuiwer het, en neem net daardie woorde na die volgende week oor. Een familie per week is veertig of vyftig families per jaar, en teen ses tot agt woorde elk is dit etlike honderde verbonde woorde. Die navorsing oor gespasieerde herhaling en woordeskatbehoud wys dat die verspreiding van hersiening oor dae, presies soos hierdie roetine doen, veel sterker langtermynherroeping lewer as massastudie in een sitting.

Die opbou maak meer saak as die weeklikse totaal. Elke nuwe basis wat jy leer, pas by die affikse wat jy reeds ken, so elke week word effens makliker as die vorige. Dit is die werklike rede waarom woordfamilies Engelse woordeskat vinniger laat groei as enige lys los woorde ooit sal doen.

As jy 'n gestruktureerde manier wil hê om dit in die praktyk toe te pas, oefen Engels met KI-gesprekke wat jou dwing om die woorde te gebruik wat jy pas gekarteer het. Die punt is bloot om die familie onder werklike praatdruk te produseer, want dit is die enigste plek waar 'n woordfamilie joune word.

Gereelde vrae